Τη μεγάλη αγάπη προς την πεθερά του και ολόκληρη την οικογένειά της σπεύδει να αποδείξει με κάθε ευκαιρία ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης. Μετά το διορισμό της αδερφής της πεθεράς του, κας Πήττα, στη θέση της Αντιπροέδρου του Εθνικού Θεάτρου υπό τον κ. Λιγνάδη και του αδερφού της, κ. Χριστοφή, στη θέση του Αντιπροέδρου της Κρατικής Σχολής Ορχηστρικής Τέχνης, ο Πρωθυπουργός επέλεξε να προσφέρει δώρο στην ίδια την πεθερά του ένα ταξίδι στην Αίγυπτο για να συναντήσουν τον Πρόεδρο της χώρας κ. Σίσι και τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρο. Η πεθερά του κ. Μητσοτάκη συμμετείχε κανονικά στις συναντήσεις της Ελληνικής Αντιπροσωπείας, χωρίς να διευκρινίζεται η επίσημη ιδιότητά της.
Όλα αυτά τη στιγμή που οι τουρκικές προσπάθειες επαναπροσέγγισης της Αιγύπτου εντείνονται και υποτίθεται ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός ταξίδευε με τη σοβαρότατη εθνική – και όχι οικογενειακή – αποστολή προκείμενου να επαναβεβαιώσει το άριστο επίπεδο των ελληνοαιγυπτιακών σχέσεων, οι οποίες χτίστηκαν επί Κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μέσω της εμβάθυνσης της τριμερούς συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου. Σε μια χρονική περίοδο που η Τουρκία πιέζει παντοιοτρόπως το Κάιρο για τη συνεργασία τους στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Βόρειο Αφρική (Λιβύη), εργαλειοποιώντας απροκάλυπτα την οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων και ενώ προκύπτει πλήθος κρίσιμων διακυβευμάτων για τη σταθερότητα και την ασφάλεια στην περιοχή, από πλευράς της Ελληνικής Κυβέρνησης φαίνεται ότι απουσιάζει παντελώς η σοβαρότητα και ο στρατηγικός σχεδιασμός.
Μαζί με το Ισραήλ, η Αίγυπτος συνιστά επίσης ένα σημαντικότατο πυλώνα της διαχρονικής εθνικής στρατηγικής της χώρας μας προς εξισορρόπηση ιδίως της τουρκικής ναυτικής παρουσίας στην Ανατολική και στην Κεντρική Μεσόγειο. Η αμοιβαιότητα των συμφερόντων μας κρίνεται από την κατοχή τεράστιων αποθεμάτων υδρογονανθράκων από πλευράς του Καΐρου, οι οποίοι θα μπορούν να εξαχθούν προς τις αγορές της Δυτικής Ευρώπης μέσω της ελληνικής επικράτειας, αλλά και τις αλλεπάλληλες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις Ελλάδας-Αιγύπτου, που στέλνουν ένα σαφές μήνυμα αποτροπής προς την Τουρκία. Το συγκεκριμένο κεκτημένο ο κ. Μητσοτάκης επέλεξε να το διαχειριστεί με ελαφρότητα και χαλαρότητα.
Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που παρατηρούμε τέτοιες συμπεριφορές από μια Κυβέρνηση της Ν.Δ.. Ο κ. Καραμανλής, ως Πρωθυπουργός το 2004, είχε χαράξει την περίφημη «πολιτική των κουμπαριών», προσμένοντας ότι θα αναχαίτιζε την τουρκική επιθετικότητα εις βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, επειδή πάντρεψε την κόρη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν! Περιχαρής τότε ο κ. Καραμανλής δήλωνε ότι «η βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων δεν πέρασε απαρατήρητη», καθώς και ότι «πριν από μερικά χρόνια δε θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο». Σήμερα, 17 χρόνια μετά και ενώ οι ελληνοτουρκικές σχέσεις γνωρίζουν ένα νέο κύκλο επιδείνωσης, η Ν.Δ. φαίνεται να μη μαθαίνει από τα λάθη της και συνεχίζει να συγχέει τα εθνικά συμφέροντα της χώρας με προσωπικές φιλίες και συγγενικά ρουσφέτια.
Πέρα από τη γραφικότητα που τα διέπει τέτοιου είδους σφάλματα εξωτερικής πολιτικής συνδέονται σαφώς με την απώλεια του διεθνούς κύρους και της αξιοπιστίας της χώρας. Άλλωστε, η εικόνα του κ. Ερντογάν να επισκέπτεται τις χώρες της περιοχής συνοδεία Υπουργών του ή και Τούρκων επενδυτών-επιχειρηματιών εκπέμπει ένα καταφανώς και απελπιστικά διαφορετικό σήμα προς τη διεθνή κοινότητα, σε σχέση με τον Έλληνα Πρωθυπουργό, ο οποίος συναντά τον ηγέτη της συμμάχου Αιγύπτου μετά της πεθεράς του, χωρίς σαφή ατζέντα και προσανατολισμό. O tempora, o mores…
Το άρθρο δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα Bigpost.gr