Οι πρόσφατες εξελίξεις όσον αφορά τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή μοιάζουν ως οι Η.Π.Α. «να κυνηγούν την ουρά τους», με αποτέλεσμα την περαιτέρω γεωπολιτική αποσταθεροποίηση μίας εκ των πλέον κρίσιμων γεωγραφικών ζωνών του πλανήτη. Μετά από περισσότερους από 3 μήνες πολέμου, εκατόμβες νεκρών και τεράστιες ζημίες τόσο στις υποδομές του Ιράν όσο και στην παγκόσμια οικονομία, ο Ντόναλντ Τραμπ προβάλλει ως «επιτυχία» μια συμφωνία επιστροφής στο πρότερο καθεστώς!
Με την εμφατική δήλωση «Πλοία του κόσμου βάλτε μπρος τις μηχανές σας, ας ρέει το πετρέλαιο», ο Αμερικανός Πρόεδρος επιχαίρει για τη δέσμευση του Ιράν να μην κατασκευάσει πυρηνικό όπλο (κάτι που ούτως ή άλλως αρνείτο ότι πράττει) και το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ (αν και η Τεχεράνη εξακολουθεί να αναφέρεται σε ενδεχόμενη επιβολή τελών διέλευσης, που δεν υπήρχε ούτε ως σκέψη πριν την έναρξη των βομβαρδισμών). Και άπαντες αναρωτιούνται για ποιο λόγο χύθηκε τόσο αίμα και διαταράχθηκε η διεθνής τάξη…
Η συμφωνία των 14 σημείων διαφαίνεται ως εύθραυστη και στηριζόμενη σε σαθρές βάσεις, όπως αποδεικνύεται από τις παλινωδίες στη στάση των δύο αντιμαχόμενων πλευρών και τις εκατέρωθεν αντεγκλήσεις. Εξάλλου, ποιος φορέας θα εγγυηθεί ότι το Ιράν δε θα αξιοποιεί τις υπόγειες εγκαταστάσεις του και τα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου, τα οποία ανέρχονται σε περίπου 440 κιλά και είναι επαρκή για την κατασκευή 10 πυρηνικών βομβών; Πώς θα εμπεδωθεί η ειρήνη και η σταθερότητα στη Μέση Ανατολή, όταν οι «αντιπρόσωποι» του Ιράν όπως οι Χούθι και η Χεζμπολά, αλλά και η Ισραηλινή Κυβέρνηση Νετανιάχου δε φαίνονται διατεθειμένοι να επικυρώσουν τα συμφωνηθέντα;
Έχει καταστεί ηλίου φαεινότερο ότι ο Πρόεδρος Τραμπ προβαίνει σε μια εσωτερική διαχείριση του πολέμου στη Μέση Ανατολή εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών του προσεχούς φθινοπώρου. Άλλωστε, εξελέγη με το σύνθημα «Πρώτα η Αμερική» υποσχόμενος την απεμπλοκή της Ουάσιγκτον από πολεμικές επιχειρήσεις στην άλλη άκρη του πλανήτη αλλά εν τέλει, έφθασε ένα βήμα πριν τη διενέργεια ακόμη και χερσαίας επιχείρησης έναντι ενός – όπως αποδείχθηκε – κραταιού καθεστώτος σε ένα κράτος 93 εκατ. κατοίκων.
Έναντι της ως άνω ζοφερής κατάστασης, η Ευρώπη προβάλλει παντελώς ανήμπορη να υπερασπιστεί το Διεθνές Δίκαιο, την Ειρήνη, τη Σταθερότητα, τα δικά της συμφέροντας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή. Η απουσία ηγεσιών, οι οποίες να προτάσσουν τα εν λόγω κεκτημένα του μεταπολεμικού κόσμου, κατέστη εμφανέστερη από ποτέ, με τον Ισπανό Πρωθυπουργό να συνιστά φωτεινή εξαίρεση καθώς υπερασπίστηκε τη διεθνή νομιμότητα από την πρώτη στιγμή αποδεικνύοντας ότι η χώρα του είναι τελικά εκείνη που τοποθετείται στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας».
Δυστυχώς, με τον πόλεμο εναντίον του Ιράν άνοιξε το «κουτί της Πανδώρας» καθόσον, ανεξάρτητα από την πορεία και την έκβαση των διπλωματικών πρωτοβουλιών, η οριστική διάρρηξη των σχέσεων στον Περσικό Κόλπο συνιστά αναντίρρητο γεγονός τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα. Ό,τι θύμιζε, μέχρι πριν λίγους μήνες, μια «όαση σταθερότητας και ασφάλειας» παρέχοντας υψηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης, πλέον τίθεται σε ευθεία αμφισβήτηση και το εν λόγω γεγονός ζημιώνει πρωτίστως τους λαούς της περιοχής, αλλά φυσικά και το διεθνές εμπόριο, το οποίο βρίσκεται υπό την ομηρεία πολεμικών επεμβάσεων και μισαλλόδοξων πρακτικών.
