Ο καταιγισμός επικοινωνιακών τεχνασμάτων από πλευράς της Κυβέρνησης έχει φθάσει να παραποιεί σε τέτοιο βαθμό την πραγματικότητα, που οι πολίτες θα καταλήξουν να αναρωτιούνται ακόμη και για τα αυτονόητα. Όντας πανευρωπαϊκά τελευταίοι όσον αφορά την αγοραστική δύναμη, ο κ. Μητσοτάκης και οι Υπουργοί του επιμένουν να αναφέρονται σε «ανάπτυξη», «οικονομικά επιτεύγματα» και «σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας».
Όμως, πόσους συμπολίτες μας αφορούν οι μειώσεις των φόρων στα μερίσματα μετοχών; Πόσοι επωφελούνται από τις μειώσεις των φόρων στις μετεγγραφές των επαγγελματικών αθλητικών ομάδων; Καθίσταται προφανές ότι η Ν.Δ. έχει απωλέσει την επαφή της με την πραγματική οικονομία και την κοινωνία. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ο Έλληνας πολίτης, που αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως Έλληνας ψηφοφόρος από την Ν.Δ., μπορεί να αγοράσει το 70% των αγαθών που αγοράζει ο μέσος Ευρωπαίος, με την πατρίδα μας να αποτελεί ουραγό της Ε.Ε. και στο συγκεκριμένο κρίσιμο δείκτη.
Η εν λόγω αγοραστική καθίζηση οφείλεται εκτός των άλλων και στις εξαιρετικά περιορισμένες αυξήσεις στους μισθούς, σε σχέση με ό,τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη. Από το 2019, η συνολική δαπάνη για μισθούς στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 27,4%, ενώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση η αύξηση έφτασε το 44,6%. Μεταξύ 2019-2023, η Ελλάδα κατέγραψε τη δεύτερη μικρότερη αύξηση μισθών με ποσοστό 6,6% με τελευταία μόνο τη Σουηδία (3,3%), η οποία όμως εμφανίζει μέσο ετήσιο μισθό ύψους 45.000 ευρώ! Υπ’ αυτούς τους όρους, ο μέσος μισθός στην Ελλάδα έφθασε τα 17.000 ευρώ για το 2023, ενώ στην Ε.Ε. υπολογίζεται υπερδιπλάσιος, περίπου στα 42.000 ευρώ. Η αγοραστική δύναμη του μέσου πολίτη αντιστοιχεί σε λίγο πάνω από το 40% της αγοραστικής δύναμης του αντίστοιχου μισθού σε Γερμανία, Δανία ή Βέλγιο.
Ακόμη και οι εν λόγω φειδωλές αυξήσεις δεν αφορούν, ωστόσο, το σύνολο του εργατικού δυναμικού, καθότι μετά την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων το 2013 από την τότε Κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν εξασφαλίζεται η διάχυση των αυξήσεων σε ολόκληρο το μισθολογικό φάσμα και έτσι, σήμερα καλύπτουν μόνο το 30% των εργαζομένων, έναντι περίπου 70% που είναι ο μέσος όρος στην Ε.Ε.. Κατά συνέπεια, ο κ. Μητσοτάκης διαφημίζει «αυξήσεις σε μισθούς», οι οποίες δεν αγγίζουν την πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας.
Η συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών είναι αποτέλεσμα των υπέρογκων ανατιμήσεων σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες, με ενδεικτικό παράδειγμα την «έκρηξη» των ληξιπρόθεσμων οφειλών ρεύματος. Σε διάστημα μόλις ενός έτους, αυξήθηκαν κατά 1 δισ. ευρώ, δηλαδή από τα 2,4 δισ. (2023) στα 3,4 δισ. (2024). Αποφάσισαν όλοι ξαφνικά να γίνουν «στρατηγικοί κακοπληρωτές» ή η πραγματικότητα της Κυβέρνησης τους ωθεί στην εξαθλίωση; Και αντιστρόφως: Πώς είναι δυνατόν στην υποτιθέμενη δημοσιονομικά ακμάζουσα Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη, τα ληξιπρόθεσμα χρέη του Δημοσίου προς τους ιδιώτες να αυξάνονται σταθερά μήνα με το μήνα φθάνοντας τα 3,65 δισ. ευρώ, οξύνοντας το πρόβλημα ρευστότητας πολλών επιχειρήσεων;
Ενώπιον της εν λόγω κατάστασης, η Κυβέρνηση παρακολουθεί ενεή! Μόνο το α΄ τρίμηνο του 2025, το πρωτογενές πλεόνασμα πλησίασε τα 5 δισ. ευρώ ωθούμενο από τα δυσθεώρητα φορολογικά έσοδα, χωρίς να λαμβάνονται μέτρα στήριξης της αγοράς. Με άλλα λόγια, η Ν.Δ. έχει επιλέξει να χρησιμοποιεί τα αυξημένα έσοδα από την ακρίβεια λόγω Φ.Π.Α., προκειμένου να σπάσει νέα ρεκόρ απευθείας αναθέσεων και διαμοιρασμού δημοσίου χρήματος, αντί να στηρίξει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους σε επίπεδο στελέχωσης και χρηματοδότησης παρεμβαίνοντας ενάντια στα πάσης φύσεως καρτέλ, τα οποία λυμαίνονται την εθνική οικονομία.
Το γεγονός ότι ο έκτος χρόνος διακυβέρνησης της Ν.Δ. ταυτίζεται με τον έκτο χρόνο συρρίκνωσης των εισοδημάτων και των ανεξέλεγκτων ανατιμήσεων αποδεικνύει ότι οι εν λόγω πολιτικές δεν είναι τυχαίες, αλλά συνιστούν κυβερνητική επιλογή. Αποτελούν στρατηγική αναδιανομής του πλούτου εις βάρος της κοινωνίας και προς όφελος των μεγαλοεπιχειρηματικών συμφερόντων, την οποία ο κ. Μητσοτάκης και οι συνοδοιπόροι του υπηρετούν σταθερά προκαλώντας την κοινή γνώμη και την κοινή λογική.
Εφημερίδα “Political”, 18/06/2025